Can Bartu iki spordan İtalya’ya nasıl uzandı?

İki branşta oynamaktan fazlası

Can Bartu için “hem futbol hem basketbol oynadı” demek doğru, ama eksik. İki branş da okul yıllarında kalmış birer hatıra değildi. 1955–1957 arasında Fenerbahçe’nin basketbol A takımındaydı; beşi A, biri genç olmak üzere altı millî maçta oynadı. Futbolu seçtiğinde geride bıraktığı, millî seviyeye ulaşmış bir basketbol kariyeriydi.

Futbol profesyonelliği iki branşı birlikte sürdürmesini zorlaştırdı. Buradaki başarıyı bugünkü basketbol liginin şampiyonluklarıyla anlatmak da yanlış olur; ulusal deplasmanlı basketbol ligi daha sonra kuruldu. Onun sıra dışı tarafı, iki farklı oyunun en üst düzey oyuncu gruplarına çok genç yaşta girebilmesiydi.

Fenerbahçe’de gol ve kupa karşılığı

1955–1961 ve 1967–1970 arasındaki Fenerbahçe dönemleri için geniş kulüp kaydı 326 maç ve 162 gol veriyor. Yaklaşık 0,50 gol/maçlık bu oranı yalnız ulusal lige aitmiş gibi kullanmadık. İlk dönem İstanbul ligi ile ulusal ligin kuruluşunu, ikinci dönem ise İtalya’dan dönen tecrübeli bir oyuncuyu kapsıyor.

Oyunculuk dönemine dört ulusal lig şampiyonluğu denk geliyor: 1959, 1960/61, 1967/68 ve 1969/70. İki İstanbul ligi şampiyonluğunun yanında 1967/68 Türkiye Kupası da var. Aynı sezon Cumhurbaşkanlığı Kupası lig ve kupa çiftesi nedeniyle maç oynanmadan verildi; bunu sahada kazanılmış bir final gibi saymadık.

İtalya tek bir başarılı sezon değildi

1961’de Fiorentina’ya geçti; 1962/63’ü Venezia’da kiralık geçirdikten sonra Fiorentina’ya döndü, ardından 1964–1967 arasında Lazio’da oynadı. Fiorentina’da iki sezonda 24 Serie A maçı ve iki gol, Lazio’da üç sezonda 46 lig maçı ve dört gol kaydı var. Venezia’daki sekiz golü hücum üretiminin en yüksek İtalya sezonuydu; maç sayısında kaynaklar 29 ve 30 olarak ayrıldığı için bu satırı aralıkla verdik.

Fiorentina bu iki sezonda üçüncü ve dördüncüydü. Venezia ise 1962/63’te 17’nci olup düştü; Lazio’daki son sezon da düşmeyle bitti. Dolayısıyla yurt dışı kariyeri kesintisiz bir kupa hikâyesi değildi. Farklı hedefleri olan takımlarda yer bulması, onun yalnız Türkiye’deki tanınırlığına dayanmayan bir oyuncu olduğunu gösteriyor.

1962 Kupa Galipleri Kupası finalinin ilk maçında Fiorentina forması giydi; dört ay sonraki tekrar karşılaşması sırasında artık Venezia’daydı. Bu ilginç ayrıntı, altı yıllık İtalya kariyerinin tamamının önüne geçmemeli.

Dönüş, millî takım ve bıraktığı iz

A Millî Futbol Takımı için 26 maçta altı gol attı. Basketboldaki millî maçlarla birlikte düşünüldüğünde, iki sporun da yalnız taraftar önünde değil, ülke formasıyla oynandığı bir kariyer çıkıyor ortaya. 1969’da Metin Oktay’ın jübilesindeki forma değişimi ve 1970’te futbolu bırakmasının ardından spor yazarlığına geçişi, saha dışındaki tanınırlığını da sürdürdü.

Can Bartu’nun kariyerini güçlü kılan, tek bir finalde bulunması değil. İki sporda millî seviyeye çıktı, Fenerbahçe’nin iki ayrı kuşağında şampiyonluk yaşadı ve İtalya’da yıllarca oynadı. İstatistikler golcülüğünü gösteriyor; bu geçişlerin tamamı ise oyun bilgisinin farklı takımlara ve farklı spor kültürlerine uyarlanabildiğini düşündürüyor.